Żyjemy w czasach permanentnego kryzysu i obecności zagrożenia wojennego, a jednocześnie dostajemy niewiele wskazówek jak mamy się przygotować. Często słyszymy o schronach, czasem o plecaku ewakuacyjnym – jednak to tylko wyjęte z kontekstu elementy systemu, którego wciąż nie ma.
Wszystkie sytuacje kryzysowe mają jeden wspólny mianownik – to momenty, w których potrzeby przerastają możliwości państwa. Przychodzi moment, w którym władza i służby to zbyt mało ludzi i sprzętu by pokonać kryzys, a wtedy pojawiają się zwykli ludzie i ratują sytuację – tak było w trakcie powodzi, COVIDu czy po przybyciu uchodźców z Ukrainy.
Społecznym, oddolnym działaniom zawsze towarzyszy chaos, każdy chce pomóc, nie każdy wie jak i gdzie. Pojawia się ryzyko, że chęci i zasoby zostaną zmarnowane. Jak więc zapanować nad tym chaosem, jak wykorzystać potencjał ludzi i ich zapał, który pojawia się w sytuacjach trudnych?
Odporność społeczności lokalnych na kryzysy buduje m.in. umiejętność współpracy wielu podmiotów na danym terenie: służb, administracji publicznej, organizacji pozarządowych, biznesu, chętnych do działania mieszkańców.
Poczucie bezpieczeństwa własnego, rodziny i najbliższych budowane jest także poprzez świadomość społecznego wsparcia w czasie kryzysu, umiejętność samoorganizacji społeczności lokalnych jest jednym z przejawów tego wsparcia.
W wystąpieniu zaproponujemy podejście, które uwzględnia w/w wyzwania, dając przepis na budowanie odporności społecznej w polskich miastach. Odporności opartej o wspólnotę i wartości wspólnotowe, budowanej na oddolnych działaniach mieszkanek i mieszkańców, koordynowanych i wspieranych przez samorząd, służby i organizacje pozarządowe.

TAGI: Odporność społeczna, ochrona ludności, odporność na kryzysy, współpraca społeczna, zaufanie społeczne, wolontariat kryzysowy, organizacje pozarządowe, samoorganizacja